| tuktik's profileLove is the source of sh...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 06 เปิดเทอมตอนนี้เปิดเทอมแล้ว
ยังไม่อยากให้เปิดเลย
ยังไม่ได้กลัยย้านที
เพิ่งฝึกงานเสร์จตอนสิ้นเดิอน
น่าเบื่อจิง
แต่ละวิขาหินทั้งนั้น
จะรอดมั้ยเนี้ย May 13 ฝิกงานตอนนี้ฝิกงานอยู่ เหนื่อยจริงๆ ฝึกงานสอบบัญชีเนี้ย
ทั้งที่มหาลัยให้ฝึกถึงวันที 9 พ.ค. แต่เราต้องฝึกถึงสิ้นเดือน
พอฝึกงานเสร็จก็ไม่ได้กลับบ้านเเหละ
เพราะมหาลัยเปิดวันที่ 4 มิ.ย.
แต่เอาเถอะคิดซะว่าแลกกับความรู้
จะไม่เหนื่อยใจแรง
อิจฉาเพื่อนที่ฝึกงานเสร็จแล้วได้กลับบ้านจัง March 08 กลับบ้านกลับบ้านมากหลายว้นแล้ว
แต่เพิ่งมาอัพ
กลับมาพักใจก่อน
แล้วเตรียมตัวมาฝึกงาน
ไม่รู้เป็นไงบ้างฝึกงานน่ะ
ช่วงนี้ดวงซวย
ทั้งล้มรถ แต่ไม่เจ็บตัวเท่าไร
อีกวันโดนแก้วบาด
อีกวันโดนมีดบาด
เซ็ง ต่อไปไม่รู้โดนอะไรอีก January 16 …เจ้าชายขี้เหงากับเจ้าหญิงอ่อนไหว...เนิ่นนานมาแล้ว
...มีเจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหวผู้ซึ่งอาศัย อยู่บนภูเขาแห่งดอกไม้อยู่หนึ่งคน เธอมีดวงตาที่อ่อนไหว นัยน์ตาอ่อนโยนคู่นั้นมีแววของความโศกเศร้าอยู่เบื้องลึกที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เธออาศัยอยู่บนภูเขาแห่งดอกไม้นั้นเพียงลำพังจนกระทั่ง มีเจ้าชายแห่งความเหงา เดินทางมาพบภูเขาลูกนี้โดยบังเอิญ สีสันของดอกไม้หลายๆดอก ทำให้เจ้าชายหยุดอยู่ที่นี่ ราวกับถูกมนต์สะกด เจ้าชายมองเห็นเจ้าหญิง ผ่านดอกไม้กลีบใสๆ ทันทีที่พบกับเจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว เจ้าชายรู้สึกรักเธอตั้งแต่แรกพบหากแต่เจ้าหญิง มิได้รู้สึกเฉกเช่นเดียวกับเจ้าชาย เธอกลับรู้สึกว่าเขาเป็นใครเหตุใดจึงมาพบภูเขาแห่งนี้ได้ และด้วยสายตาคู่นั้นยิ่งทำให้เจ้าหญิงไม่คิดจะไว้ใจชายคนนี้เลย เจ้าชายแห่งความเหงาตะโกนบอกเจ้าหญิงว่า เราจะไม่มาทำความรู้จักกันหน่อยหรือ เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหวเมื่อได้ยิน คำดังกล่าวจึงเดินตามเสียงตะโกนนั้นไป หลังจากที่ได้รู้จักกันแล้วเจ้าชายแห่งความเหงาตัดสินใจได้ทันทีว่า เขาพร้อมที่จะหยุดการเดินทางที่ภูเขาแห่งนี้ การสนทนาของคนทั้งคู่ทำให้พวกเขาผูกพันกันมากขึ้น เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว เริ่มมีใจให้กับเจ้าชาย จนกระทั่งเธอลืมดูแลดอกไม้ทั้งมวล ดอกไม้บนภูเขา พากันล้มตาย เจ้าหญิงเอาใจใส่ เพียงแค่เจ้าชายคนรัก เจ้าชายแห่งความเหงา เริ่มเฉยชากับเจ้าหญิง เมื่อหล่อนไม่คิดจะทำอะไรนอกเสียจาก การได้พูดคุย หรือการได้รักตน เจ้าชายแห่งความเหงา จึงรู้สึกได้ถึงความอึดอัด ความเหงาได้แผ่ซ่านขึ้นมาในใจของเจ้าชายอีกครั้ง ... เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหวรู้เพียงแต่ว่า ผู้ชายคนนี้คือคนที่พร้อมจะดูแลเธอ พูดคุยกับเธอ และอยู่กับเธอบนภูเขาแห่งนี้ คนสองคน ใจสองใจ เป็นความต่างที่ไม่ลงตัว ความรักของเจ้าชายที่เคยเต็มเปี่ยมในใจ วันนี้เหลือเพียงแค่ความรำคาญอึดอัดใจ ความรักของเจ้าหญิงที่ไม่เคยมีในใจ วันนี้กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก เจ้าชายแห่งความเหงาเฉยชา กับ เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว ไม่มีการพูดคุยไม่มีการมองตา ไม่มีการจับมือเหมือนเคย เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว แอบร้องไห้เพียงลำพัง ทางด้านหนึ่งของภูเขา เจ้าชายยืนอยู่อีกด้านหนึ่งเช่นกัน ความเงียบ ความแห้งแล้ง เดียวดาย สายลมร้อน ได้พัดผ่านภูเขาลูกนี้ราวกับจะกลั่นแกล้งเจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว ให้ชาชินกับความรู้สึกเดียวดาย วันนี้ เจ้าชายแห่งความเหงาตัดสินใจ เดินทางจากไป ไม่มีแม้คำอำลา เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว ไม่พบแม้ใครบนภูเขาแห่งนี้ เธอร่ำไห้อย่างน่าอาดูร น้ำตาของเธอไหลรินมากมายเหลือเกินจนทำให้มวลดอกไม้ที่ล้มตาย ฟื้นกลับคืนมายืนต้นอีกครั้ง หล่อนจึงดำเนินชีวิตอย่างเคยทำเหมือนไม่เคยมีใครเข้ามาเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตหล่อน แต่ความเศร้าก็พร้อมที่จะทำร้ายหล่อนได้เสมอ เมื่อคิดถึงหรือนึกถึงเจ้าชายแห่งความเหงา เธอพึมพำกับมวลดอกไม้เบาๆว่า "ความรักของฉันอยู่ไหน" เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว ยังคงคิดถึงเจ้าชายแห่งความเหงาอยู่เสมอ หากเธอก็ไม่โทษว่าเขาผิด เฝ้าโทษตัวเองว่า เหตุใดเราจึงไม่รักเขาอย่างพอเหมาะเขาเป็นเพียงแค่ผู้ชายขี้เหงาคนหนึ่งที่วันนึงเขาผ่านเข้ามา ทำให้เราได้รู้จักรัก ได้รักให้เป็น เขาเป็นเพียงแค่ผู้ชาย ผู้ชายไม่รักผู้หญิงเอาแต่ใจเฉกเช่นหล่อนนักหรอก การเฝ้าปลอบใจตัวเองของเจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหว คือบทเรียนของความรักเพียงอยากให้ผู้หญิงทุกคนรู้ว่า ผู้ชายก็เป็นเพียงแค่มนุษย์ขี้เหงา มีเพียงความเหงาในหัวใจความรักของเขาไม่เคยจีรัง อย่าไปให้หัวใจของเราทั้งหมดแก่เขาเพราะเขาอาจดูแลได้ไม่ดีเท่าเราดูแล จงดำเนินชีวิตอย่างปกติอยู่ร่วมกับความรักด้วยความพอดี อย่าลืมดูแลดอกไม้ของเราด้วย ดอกไม้ในเรื่องนี้ฉันนิยามมันให้เป็นตัวตนของผู้หญิงทุกคน จงมีความสุขกับความรัก และพร้อมที่จะยอมรับความจริงว่า เขาพร้อมที่จะจากเราไปทุกเมื่อ จงเป็นปกติรักด้วยความพอเหมาะ รักให้เป็น ใครเคยกล่าวไว้ว่า การเริ่มต้นรักของผู้ชายมากมายนักด้วยรัก การเริ่มต้นรักของผู้หญิงน้อยค่านัก หากเมื่อเวลาผ่านไป ค่าของความรักในใจก็เปลี่ยนไป รักของผู้หญิงมากขึ้น แต่กลับกันรักของเธอมันไม่เหลือเลย คงเป็นเพราะผู้หญิงอ่อนไหว และผู้ชายขี้เหงา การเริ่มต้นและการสิ้นสุดของความรักนั้นจึงต่างกันอย่างสิ้นเชิง ฉันก็แค่ผู้หญิงอ่อนไหวเธอก็แค่ผู้ชายขี้เหงา... ความ รัก แค่ ลม ร้อน วูบ หนึ่ง ที่ ผ่าน มา ทำ ให้ ใจ อ่อน ไหว อบอุ่น บาง คราว มัน ก็ กรีด หัว ใจ เรา ให้ ด้าน ชา และ แห้งผาก เมื่อเวลาล่วงเลยเนิ่นนานผ่านไป เจ้าหญิงแห่งความอ่อนไหวรู้สึกตัวว่าความแห้งผากของพื้นดินที่ร้างลาการได้รับน้ำ และการดูแลจากเจ้าหญิงนั้นช่างดูน่าเศร้ายิ่งนัก ดังผืนดินนั้นร้องไห้ดอกไม้ที่เคยเผยอชูช่อสลอนก็ไร้ซึ่งวี่แวว เพราะแม้เพียงกอหญ้าก็มิอาจเติบโต ขึ้นมาได้ เจ้าหญิงเดินสำรวจบ่อน้ำมีน้ำเต็มอยู่ มองเห็นองค์เองอย่างบังเอิญ จึงได้เกิดความคิดว่าคงปล่อยให้เหล่าดอกไม้พวกนั้นหายไปไม่ได้ ช่างคิดถึงดอกไม้พวกนี้เหลือเกิน เจ้าหญิงเกือบลืมวิธีดูแลดอกไม้ไปซะแล้ว โอ…. จะปลูกดอกอะไรก่อนดี จะปลูกตรงนั้น ตรงโน้น และตรงนี้…. เมื่อวันวานผ่านพ้น…เจ้าชายแห่งความเหงา ยังคงเดินทางต่อไปและต่อไป ผ่านเมืองนึงสู่เมืองนึง เพลิดเพลินกับสิ่งแปลกตา ผู้คนเปลี่ยนไป สีสันของเมืองแต่ละเมืองช่างน่าหลงใหล แต่นั้นเป็นเพียงชั่วครู่และไม่สิ้นสุด เวลาผ่านไปเมืองต่างๆ ทำไมช่างเหมือนกัน และที่สำคัญความเหงาไม่เคยหายไปเลยสักครั้งบางครั้งมันเหงา จนไม่สามารถบรรยายได้ เจ้าชายตอบไม่ได้ว่าทำอย่างไรเจ้าชายจึงหายเหงา…. แล้ววันนึงในป่าใหญ่เจ้าม้าคู่ชีพ ได้บังเอิญพบรักกับ ม้าสาวแสนสง่า ขนตางอน เจ้าม้านักเดินทางตัดสินใจขออยู่กับม้าสาว… เมื่อความเหงาถึงขีดสุดเจ้าชายนึกถึงใครบางคนที่ลางเลือนเหลือเกิน แต่รู้สึก ได้ถึงความชุ่มช่ำ อ่อนใส พายุพัดแรง ลมโบกโบย เจ้าชายพยายามดั้นด้นเดินทาง พายุพัดคราวนี้เป็นอุปสรรคในการเดินทางมากนักและปราศจากแล้วซึ่งม้าคู่ใจ แต่เจ้าชายเองก้อมิได้ทัดทานเจ้าม้าเพื่อนยากใดๆ เจ้าหญิงเบิกบานแข็งแกร่งขึ้น และบัดนี้อาณาเขตของภูเขาดอกไม้ได้แผ่ขยายเป็นหุบเขาดอกไม้ ผู้คนใดที่ต้องการเรียนรู้เรื่องดอกไม้สนใจพันธุ์ดอกไม้ คนแรกที่พวกเค้านึกถึงคือเจ้าหญิงแห่งหุบเขาดอกไม้ผู้อ่อนหวาน เจ้าชายรอนแรมเดินทางมาถึงทางที่น่าจะคุ้นเคยแต่กลับแปลกใจว่า เหตุใดเส้นทาง นี้ช่างหอมหวน สบายใจ อยากเดินให้ถึงยอดหุบเขาเสียจริงใครกันเป็นเจ้าของดอกไม้พวกนี้…..ใครกัน? เมื่อใกล้ยอดเขา เหล่าผีเสื้อสีเหลือง ชมพู ฟ้า แดง บินมาทักทายเจ้าชาย ใบหน้าสุดเหงาของเจ้าชายไม่มีแววความเหงาอยู่แม้น้อยนิด ดวงตาเบิกกว้าง รอยยิ้มบ่งบอกความสบายใจ และแล้วเจ้าชายก็พบเจ้าหญิงองค์เดิมที่แม้เวลาผ่านไป ความอ่อนหวานยังคงเดิมแต่หากที่เพิ่มเติมคือ ความอบอุ่นและมั่นคง…… นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา..... เจ้าชายผู้หายเหงาและเจ้าหญิงแห่งหุบเขาดอกไม้ผู้อ่อนหวาน ก็ครองรักคู่กันอย่างมีความสุขทุกเช้า.... .เจ้าชายจะเฝ้าติดตามเจ้าหญิงผู้เป็นที่รักไปยังสวนดอกไม้ แต่....บางสิ่งบางอย่างกำลังเกิดขึ้น... เจ้าชายได้เรียนรู้วิธีดูแลและรักษาดอกไม้ด้วยตัวเอง เจ้าชายเฝ้าดูแลดอกไม้ที่ค่อยๆเติบโตจากเมล็ดเล็กๆๆ กลายเป็นต้นไม้น้อยๆๆๆ จวบคนค่อยๆๆ แย้มกลีบดอกสวยงามให้เชยชม เจ้าชายได้เรียนรู้ว่า ที่ผ่านมานั้น ความเหงาที่เคยต้องทุกข์ทรมานอยู่ตลอดมาเป็นเพราะเจ้าชายเองมัวแต่ยึดติดอยู่กับความคิดความต้องการของตัวเอง เกิดจากความคาดหวัง ต้องการให้มีคนดูแล เฝ้าคอยเอาใจใส่ และโดยการคิดว่า โลกนั้นมีเพียงแค่เจ้าชายและคนรัก แต่ความคิดอย่างนั้น....กลับผิดไปถนัดซะนี่ ดูซิ....ดูดอกไม้เหล่านี้ แทนที่...ตอนนี้จะมีแค่เจ้าชายและเจ้าหญิง แต่เค้าทั้งสองกลับมีสวนดอกไม้สวยงาม มีคนชื่นชมและแวะมาเยี่ยมเยียนบ่อยๆๆๆ ถ้าจะเปรียบกับชีวิตจริงของคนเรา.... ความรักนอกจากจะเป็นแค่เราสองแล้ว สิ่งที่อยู่รอบข้าง เป็นสิ่งที่คนสองคนควรจะร่วมกันสร้างขึ้นมา จะเป็นสิ่งที่คอยยึดเหนี่ยวความสัมพันธ์ของคนสองคนให้แน่นแฟ้นมากขึ้นไปอีก ไม่ว่าจะเป็น เพื่อนฝูง สังคม การงาน หรือบ้านหลังเล็กๆๆ ทั้งการได้ให้ความรัก และการได้รับความรักจะทำให้ความรักยืนยาว.... "ไม่วิ่งหนี...แต่ไม่วิ่งตาม ไม่หักห้าม...แต่ไม่กระโจนใส่" ควรแบ่งช่องว่างให้กับคนรักบ้าง....ชีวิตทุกชีวิตต่างมีอิสรเสรี การพูดจาปรับความเข้าใจกันของคนสองคนเป็นสิ่งสำคัญ ไม่มีใครทำอะไรให้อีกฝ่ายได้พอใจทั้งหมด แต่การยอมรับในสิ่งที่เค้าเป็น... และช่วยกันคิดหาทางออกเมื่อมีปัญหา.. นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่จะยึดคนสองคนไว้ด้วยกัน ตราบนานเท่านานและแล้ว... .เมื่อโลกของคนสองคนเปิดกว้างสู่มุมมองความรักแบบใหม่ เมื่อนั้น....ความเหงาที่เกิดจากการยึดติดแต่ความต้องการของตนเอง... ก็จะหมด ไป และเมื่อนั้นเอง....ที่เจ้าชายก็จะหายเหงา /////...เก็บมาฝากทุกคนที่กำลังมีความรัก.../////// December 26 ตกใจเมื่อไม่กี่วันมานี้
มีงูเลื้อยเข้ามาในหอเรา
งูจงอางเสียด้วย
น่ากลัวจัง
เมื่อก่อนก้อมีงูเห่า
ไม่รู้มาจากไหน
ถ้าเกิดกัดใครเข้า
คนนั้นคงซวย November 16 เซ็งตอนนี้อยู่ที่มหาลัย
ก้อดีกว่าเทอมที่แล้วนิดนึง
ไม่เบื่อเท่าไหร่
ตอนนี้เกรดออกแล้ว
ก้อเป้นไปตามเป้าเกือบทุกวิชา
ยกเว้นอยู่วิชาหนึ่ง
ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ ซีบวก
โครตๆๆๆๆๆๆเซ็งเลย
แทนที่จะได้เกรดสามเยอะๆ
กลับได้สามนิดเดียว
เพราะวิชานี้เเหละฉุด
เซ็งเลย
October 14 ได้กลับบ้านหายอยากตอนนี้อยู่ที่บ้านแล้ว
มีความสุขมากเลย
อยากกลับมานานแล้ว
คิดคนที่บ้านทุกคนเลย
เราจาให้ความสำคัญกับคนที่บ้านมากที่สุด
เพราะเราคิดว่าคนบ้านจริงใจกับเราที่สุดแล้ว
ทำไมถึงเพิ่งคิดได้น่ะ September 25 คุณแคร์สายตาคนอื่นมากไปหรือเปล่า
August 30 สัมผัสของหัวใจ เพลงประกอบละครเจ้ากรรมนายเวรฉันรู้ตัวดี ฉันคงได้เพียงแค่เก็บมันไว้ ไม่มีหวังได้พูดอะไรกับเธอ กับความรักลึกซึ้งในใจ นับวันมันยิ่งล้นเอ่อ เธอไม่เคยจะรู้เลยใข่ไหม ทั้งที่แววตา ฉันเคยพูดคำต่างๆ ไปแล้ว บอกเธอแล้วฉันรักเธอมากแค่ไหน สบตาฉันแค่เสียวนาที แค่เธอมองลึกลงไป เธอก็คงได้เห็นทุกๆอย่าง * เก็บคำว่ารักเอาไว้ โดยไม่มีทางออก บอกด้วยสายตากี่ครั้งเธอก็ยังมองผ่าน จะมีทางเหลือบ้างไหม ทำให้เธอสัมผัสรักจากฉัน รอเวลาสักวันให้เธอรู้ ** ถ้าฉันพอมีหนทาง ขอเธอสักอย่างเท่านั้น ให้มองฉันด้วยหัวใจเธอสักครั้ง หากความหวังของฉันยังมี ฉันพร้อมยอมแลกทุกอย่าง เพียงให้เธอได้รู้ความในใจ เพียงให้เธอได้รู้ความในใจ soul mateเค้าพูดถึง soul mate
เอาไว้ว่า.... "soul mate" จะเป็นเพื่อน เป็นคนรัก หรือเป็นคนรู้จักก็ได้ มีคุณสมบัติ คือเป็น 1.ต้องเคยใช้ชีวิตชาติปางก่อนมาด้วยกัน
2.ครั้งแรกที่พบกันในชาตินี้ต้องรู้สึกทันทีว่าคุ้นมากๆๆๆๆมีอะไรบางอย่างสื่อถึงกัน รู้สึกสบายใจและไว้วางใจในทันที
3.เมื่อมีปัญหาแตกร้าว ก็เข้าใจกัน แก้ไขได้ด้วยกันโดยง่าย"soul mate" มิใช่ "เนื้อคู่" แต่เพียงอย่างเดียว มีถึง 3แบบด้วยกัน แบบที่ 1 เรียกว่า Companion Soul Matesคือคนที่เป็นเพื่อนก็ได้เป็นครูก็ได้ เป็นเจ้านายก็ได้ เป็นใครสักคนเป็นคนแปลกหน้าผ่านมาเวลารถเสียแล้วช่วยซ่อมให้ก็ได้ไม่คิดตังค์ ไม่ล่อลวงไปข่มขืนหรือเป็นคนที่ได้พบปะพูดคุยด้วยไม่กี่ครั้งหรือเพียงครั้งเดียวแต่เป็นแรงบันดาลใจส่งให้วิถีชีวิตเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีเป็นคนที่เราจะได้พบในช่วงสั้นๆ ในชีวิต เพราะชาติที่แล้วเราเคยช่วยเหลือกันมาก่อนในระยะเวลาจำกัด…แรงบันดาลใจ ฉันจะเป็นเหมือนเธอ จะทำให้ได้อย่างเธออย่างงี้หละ! แบบที่ 2 เรียกว่า Twin Soul Mates
คือคนที่เราเป็นเพื่อนกันมาหลายชาติแล้ว พอชาตินี้มาเจอกัน!อีกก็ได้เป็นเพื่อนกันอีก คล้ายๆ พวกที่1แต่จะรู้สึกถึงมิตรภาพที่ผูกพันแนบแน่นกว่าแบบว่าสื่อถึงกันได้ทางโทรจิต คล้ายว่าเป็นฝาแฝดกันน่ะพอได้รู้จักกันแล้วก็จะรับรู้ทุกข์สุขกันไปตลอดชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขประมาณว่า ไม่ว่าจะอยู่ ณ แห่งหนไหนในโลกก็รู้สึกอยู่ลึกๆว่าอีกคนกำลังรู้สึกอย่างไร จะเป็นคนที่ปลอบคุณเวลาที่คุณทำผิดพลาดคอยเช็ดน้ำตาให้คุณเมื่อทุกใจเพื่อนตายก็ว่าได้เลย แบบที่ 3 เรียกว่า A Twin Flame Soul mates
แบบนี้มีคนเดียว หายาก และพบยากจะพบกันก็เพราะความผูกพันธ์ที่ผูกคุณและเค้าไว้ส่วนมากจะเป็นเพศตรงข้าม ทั้งชีวิตนี้จะมีได้แค่คนเดียวเป็นคนที่ได้ใช้ชีวิตด้วยกันมาหลายชาติภพแล้วเป็นจิตวิญญาณของกันและกันพอพบกันครั้งแรก จะเหมือนมีประจุไฟฟ้าแล่นเข้าหากันดั่งเหมือนมีมนต์จะรู้สึกถูกชะตา รู้สึกดีเมื่อได้อยู่ใกล้ๆ จะรู้อยู่ลึกๆทันทีว่านี่คือคู่ของเรา ต้องเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อนจะรู้สึกแบบนี้กับคนๆนี้คนเดียวเท่านั้นเป็นคนที่ได้ยินชื่อ พบกันหรืออะไรก็ได้ที่เกี่ยวกันเค้าแล้วคุณรู้สึกอย่างนี้จะเป็นความรู้สึกที่แปลก คุณจะรู้สึกได้( สำหรับคนที่เจอแล้วนะว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่เหมือนใครแตกต่างจากคนที่เรารู้จัก หรือคนธรรมดาทั่วๆไปที่ได้พบ ป.ล. แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ไม่ใช่ soul mateที่เกิดแต่ชาติปางก่อนนะจะห้ามมั่วนิ่มพวกที่เอะอะปิ๊ง เห็นเค้าน่ารักดี ก็บอกว่าใช่ รู้สึกดีๆกับเค้าเพราะเหมือนคนที่เรารู้จัก คนที่เรารักหรือเป็นตัวแทนของใครเพราะได้ใกล้ชิดกัน กลายเป็นความผูกพันธ์ที่เกิดในชาตินี้สงสาร(เธอจัง…มาจีบอยู่หลายปี )soul mate ที่จะพบกัน ไม่จำเป็นหรอกนะว่าจะเป็นคู่กันมาแต่ชาติปางก่อน ขอแค่คุณให้ความรักกับคนรอบตัวคุณ คุณก็จะพบกับ soul mate ที่อยู่ในชาตินี้แล้วหละ ความผูกพันธ์อยู่ที่ตัวของคุณเองว่าจะสร้างมันขึ้นมายังไง** คุณเจอเค้าหรือยัง? หาให้เจอนะ.. soul mate 9 วิธีเอาผู้ชายให้อยู่หมัด
August 23 รักเทอคนรักกัน..ให้โกรธกันยังไงก็ยังรักกัน ความสัมพันธ์ใช่ว่ามันเกิดขึ้นง่ายดายเมื่อไร ฉันรักเธอต่อให้ใจอยากลืมเธอไปเท่าไร..ก็ทำไม่ได้มันฝืนตัวเองไม่ไหว จากนี้ฉันควรจะทำเช่นไรเมื่อทำยังไงก็ยังตัดใจไม่ได้ รัก..ยังไงมันก็คือรักฉันเองรู้จักคำนี้ในวันที่มันสายเกินไป.. ยิ่งหนีหัวใจตัวเองแค่ไหน..ยิ่งเราห่างกันซักเท่าไร ...ได้ยินเสียงหัวใจยิ่งย้ำว่ายังรักเธอ... August 22 การกลับมาอีกครั้งกลับมาครั้งนี้รู้สึกเบื่อกว่าตอนก่อนกลับอีก
ไม่รุ้ทำไม่รู้สึกอย่างนี้
เรียนไม่ทันมั้ง
หายไปนาน
ทำการบ้านไม่ทัน
ไม่มีเวลาไปเต้นแอร์เลย
อยากไปมาก
แต่ไปไม่ได้เลยเบื่อมาก
ไม่รุ้จะเขียนไร
แต่อยากบอกว่า
รักเพื่อนทุกคนมาก
อยากให้รู้น่ะ
ไม่รุ้ทุกคนเป็นไงบ้าง
ตอนนี้
ไม่ค่อยได้ติดต่อใครเลย
August 12 บ้านที่พักใจที่แสนวิเศษตอนนี้อยู่ที่บ้าน มีความสุขมาก
ไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนแล้ว
ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าบ้าน
เป็นที่เดียวที่สามารถพักผ่อนใจ
ได้ดีที่สุด ในชีวิต
ที่นี้อบอุ่น
และสามารถสัมผัสได้เสมอ
ถึงความห่วงใย
ที่มีให้กัน
แม้ไม่ต้องแสดงออกมามากมายก็รับรู้ได้
คิดแล้วใจหาย
เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน
อีปีกว่า เราก็จะเรียนจบ
มีงานทำเป็นของตัวเอง
คงมีเวลากลับบ้านได้น้อยลง
แต่แม่เราสามารถฝากให้เราทำงานกับ แบงค์ในจังหวัดได้
จะได้อยู่บบ้านกับแม่
แต่ไม่รู้ทำไมเราไม่อยากรับโอกาสนั้นเลย ทั้งที่บางทีอาจมีคนมากมายที่อยากได้โอกาสนี้
เราคิดว่ามันไม่ก้าวหน้า
ไม่ได้เรียนรู้รสชาติของชีวิต
ไม่ได้ต่อสู้ดิ้นรน ถึงเวลานั้นมาถึงเราอาจต้องเลือกระหว่างบ้านกับประสบการณ์ที่รอเราอยู่
แต่ตอนนี้ยังตัดสินใจไม่ได้เลย
ว่าจะเลือกอย่างไหนดี  August 09 สอบเสร็จสอบเสร็จสักที
ดีใจจัง
ได้ดูละครที่อยากดูสักที
ก่อนสอบได้คุยกับเพื่อนด้วย
เพี่อนเรายังไม่รู้เลยว่าเราปลี่ยนชื่อเเล้ว
เราเปลี่ยนจาก นิภารัตน์ เป็นอภิชญาแล้ว
เพราะอะไรน่ะเหรอ
อาจมีคนบางคนไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงเปลี่ยน
เหตุผลเพราะเราอยากเป็นคนใหม่ไง
คนเก่าที่มีเรื่องวุ่นวายไม่หยุดหย่อนเราไม่อยากเป็น
มันเจ็บมาก เวลาที่โดนเพื่อนหักหลัง
ใส่ร้าย นินทาสาระพัดทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย
ทำไมต้องทำแบบนี้กับเราด้วย มันไม่ดีเลย
เพื่อนบางคนที่พลอยเข้าใจเราผิดทั้งทีเราไม่ได้เราไม่ได้ ทำอะไรเค้าเลย
ทำไมเค้าไม่มาถามเราว่ามันจริงรึเปล่า
ทุกคนตัดสินใจเชื่อทั้งที่ไม่ถามเราเลย
รู้จักเรามาตั้งหลายปี
ไม่น่าเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อเพี่ยงไม่กี่คำของคนปากเน่าคนหนึ่งที่ไม่หวังดีกับเรา
ดีน่ะที่เรายังมีเพื่อนแท้ที่เชื่อเรา คอยถามว่าจริงมั้ย
ไม่งั้นเราคงคิดว่าชีวิตไม่เหลือใครเลยจริงๆ
ทุกวันนี้เราก้อยังคบกับเพื่อนพวกนั้นอยู่เหมือนเดิม ไม่มีวันเลิกคบหรอก ไม่เด็ดขาด
เหตุการณ์ที่ผ่านมาตอนนั้นมันสอนให้เราเข้มแข็ง
ถึงแม้ว่ามันจะเลวร้าย แต่มันกลับทำให้เราเจอมิตรแท้ ที่ไม่ว่ายังไงเค้าก้อเชื่อว่าเราไม่ได้เป็นอย่างที่คนปากเน่าคนนั้นพูดเลย July 18 นอนดึกจะสอบอีกแล้วเครียดจัง นอนดึกทุกคืนเลย เหนื่อย แถมยังต้องเรียนชดตอนเช้าอีก ไม่มีเวลาทามสวย แย่จัง เมื่อไรจาสอบสักที เรียนกับทิพวรรณ เครียดโครต อะไรก้อไม่รู้ เบื่อ ไม่อยากเรียนเลย เซ็งมาก อยากโดด แต่ก้อโดดไม่ได้ July 13 ห่วงใยขอบคุณนะสำหรับความรักความห่วงใย ขอบคุณนะสำหรับใจที่ยังมีให้กัน ขอบคุณนะสำหรับความผูกพัน และยินดีที่เธอยังนึกถึงกันอยู่เสมอ แต่ถึงแม้ฉันเคยรักเธอมากแค่ไหน แต่หัวใจกลับไปรักเธอไม่ได้แล้วตอนนี้ ไม่ได้มีใครอีกคนมาแทนที่ แต่ฉันคนนี้ขอเก็บความห่วงใยไว้ในใจเท่านั้นพอ มันก็แค่อดีตที่เราเคยร่วมฝัน และฉันก็เคยทุ่มเทกับมันเต็มที่ เคยทุ่มเทด้วยหัวใจที่รักและหวังดี มาเสียดายตอนนี้มันสายไป ขอโทษจริง ๆ ถ้าทำเธอให้ผิดหวัง แต่ฉันเหนื่อยกับการสร้างฝันลำพังเต็มที่ แต่ยังรักเธอเสมอและยังคงหวังดี แต่คงให้เธอเป็นได้แค่นี้แค่คนในอดีตที่ห่วงใย กาลเวลากาลเวลาที่ว่าไม่เคยหยุดรอใคร มันก็ใช่ถ้าหากใครจะคิดแบบนั้น แต่สำหรับบางคนเวลาที่พ้นผ่านไปวันๆ มันก็หยุดอยู่แค่ "รัก" คำนั้นคำเดียว
ถึงแม้เวลาที่.......ผ่านพ้น อาจทำให้ใครหลายคนลืมบางสิ่งได้ แต่เรื่องหนึ่งที่ไม่ลบเลือนจากหัวใจ คือความรักที่แม้จะผ่านไปนานแค่ไหน...ก็ไม่ลืม ออกกำลังกายช่วงนี้จะออกกำลังกายเป็นจริงเป็นจัง
หลังจากที่ห่างหายมานาน
ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเลย
นอนขี้เกียจอยู่ที่หอ
จนรุ้สึกว่าตอนนี้
ร่างกายอ่อนแอ
เหนื่อยใจ
ช่วงนี้
ทำไร
รูสึกว่าผิดไปหมดทุกอย่าง
ไม่พอใจคนอื่น
อยู่เรื่อยเลย
อึดอัด
เหมือนกันน่ะเนี้ย
หรีอว่าคิดมากไปเอง
บ้าแล้วมั้ง
แต่คงยังหรอก
ยังคุยรู้เรื่องอยู่
ตลก
อยากมีใครสักคน
ใครก้อได้
ที่คุยกันทุกเรื่อง
แล้วเข้าใจ
มีมั้นเนี้ย
หายากน่ะ July 07 คิดถึงคิดถึง คำๆเดียวที่ฟังดูเรียบง่าย แต่แฝงความหมายไว้ลึกซึ้ง คำๆนี้อาจทำให้เราเศร้าได้มีความสุขได้ อยู่ที่ว่าเราใช้คำๆนี้ถึงใคร หากเราใช้กับคนที่คิดว่า ชีวิตเราไม่มีทางเจอเค้าได้อีก เราก็เศร้ามาก เหงามาก เปล่าเปลี่ยว วังเวงใจ ทั้งที่เราก็อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่มันก็รู้สึกเหงาอยู่ดี เหมือนเราตอนนี้ไง ที่ไม่รู้ทำไม? ถึงเลิกคิดถึงเธอคนนั้นไม่ได้ ทั้งที่ใครบางคน คนนั้น คนที่เราเฝ้าคิดถึง อาจไม่มีแม้แต่เวลาที่จะมาคิดถึงเราเลยก็ได้ เราไม่ได้คุยกับเค้านานเท่าไรแล้วน่า 4 หรือ 5 ปีกันแน่ เราไม่แน่ใจ บ่อยครั้งที่เราคิดว่า เราลืมเค้าได้แล้วหมดใจ แต่ทุกครั้งที่เรารู้สึกเหงา เรากลับรู้ว่าที่จริงแล้ว เราไม่มีทางลืมเค้าได้เลย ที่ผ่านมาเราหลอกตัวเอง ตลอดมา นี้อาจเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ ตอนนี้เราไม่อาจมีใครได้จริงสักที ทั้งที่ผ่านมาเราพยายามจะลืม เรื่องทั้งหมดระหว่างเรากับเธอ อาจเป็นเพราะมันเป็นรักครั้งแรกมั้ง ถึงทำให้เราลืมเธอยากนัก แต่สำหรับเธอการลืมเรา มันคงไม่ยากสักเท่าไรหรอกจริงมั้ย เธอคงไม่มีโอกาสได้อ่านข้อความนี้หรอก แต่เราก็อยากเขียน เพื่อระบายความรู้สึกในใจออกมาบ้าง
|
|
|
